دبیر کل سازمان ملل متحد اولین مقاله خود را به نام «چرا جهان به نفع سازمان ملل متحول شده است» را منتشر کرد.

تجربه هر روز من ممکن است با شما متفاوت نباشد. در نیویورک باشیم یا لائوس یا جاکارتا روزنامه هایی برای مطالعه بر می گزینیم، تلویزیون را روشن می کنیم و خلاصه ای از گرفتاری های روز مره بشر را از نظر می گذرانیم. لبنان، دارفور، سومالی، البته به عنوان دبیر کل سازمان ملل متحد، من دست کم در موقعیتی هستم که باید سعی کنم اقدامی درباره این فجایع انجام دهم و هر روز چنین می کنم.
هنگامی حدود پنج ماه پیش به این مقام رسیدم، توهمی در بین نبود. یک سلف سرشناس به خوبی اظهار داشت که این «دشوارترین شغل جهان» است. خودم نیز به شوخی گفتم من بیشتر دبیر هستم تا ژنرال، زیرا در نهایت دبیر کل secretary General قدرتمند تر از شورای امنیت اش به هنگام اتحاد، نیست. در گذشته به مانند امروز، آن اتحاد اغلب زودگذر بوده است. با این همه من کماکان به همان خوشبختی هستم که روز نخست به این دفتر وارد شدم.
درک موضوع ممکن است با توجه به ابعاد و غیرقابل حل بودن بسیاری از مشکلات که با آنها روبه رو هستیم دشوار باشد، مشکلاتی که شاید در هیچ جا دشوار تر از خاورمیانه نیست. با نیازهای فزاینده در هر جبهه، از حفظ صلح گرفته تا امداد بشر دوستانه درباره سلامت، امروز از سازمان ملل خواسته می شود بیش از هر هنگام دیگر در گذشته اقدام کند، حتی اگر منابع برای انجام این کارها نسبتاً محدود تر شده باشد. از سوی دیگر، پاره ای از راه هایی که طی آن در سال های اخیر دنیا تغییر یافته است، به سود سازمان ملل است.
به دلایل زیادی صرف نظر از عراق، امروزه ارزیابی جدیدی از چند جانبه گرایی و دیپلماسی در دست و پنجه نرم کردن با بحران ها وجود دارد. موضوعات « قدرت ملایم» Soft power در واقع زمین چمن طبیعی سازمان ملل است، به جایگاه بالایی در دستور کار جهانی صعود کرده است. تنها در سال گذشته، برای ذکر یک مثال، اجتماع نظری روی تغییرات آب و هوایی و خطرات ناشی از گرم شدن کره زمین به دست آمد. رهبران از بیل گیتس گرفته تا تولی بلر تا بونو متعهد شده اند به سازمان ملل در دستیابی به اهداف توسعه هزاره، از کاهش فقر تا متوقف کردن گسترش ویروس و بیماری ایدز و مالاریا کمک کنند.
تشویق آمیز ترین موضوع، شاید حمایت همگانی از سازمان ملل باشد که به گونه ای قابل توجه در سطحی بالا باقی مانده است. نظر سنجی تازه ای که از سوی World public Opinion.org انجام شده مشخص کرده که اکثریت زیادی (74 درصد) اعتقاد دارند سازمان ملل باید نقش قوی تری در جهان ایفا کند، چه در پیشگیری از نسل کشی و دفاع از ملت های تحت حمله یا بررسی جسورانه درباره بدرفتاری های حقوق بشری. حتی در ایالات متحده جایی که اخیراً دلسردی نسبت به سازمان ملل عمیق شده است سه نفر از هر چهار آمریکایی طرفدار سازمان مللی قوی تر هستند و تقریباً به همان تعداد انتظار دارند سیاست خارجی ملی آنان با هماهنگی با این سازمان به پیش رود. برای ملل متحد تمامی اینها نیز با تغییرات آب و هوایی هم سنگ است. من این را دقیقاً لحظه ای همانند یک سانفرانسیسکوی جدید (شهری که در آن در 1945 منشور ملل متحد به تصویب رسید) نمی نامم، اما ممکن است خیلی دور هم نباشد، به شرط آن که فرصت را مغتنم شماریم.
ما کره ای ها مردمانی کوشا هستیم. ذاتاً صبور اما سرسخت، مصمم به دستیابی به آنچه در پی آنیم. همانند بسیاری دیگر از هم وطنانم، به قدرت روابط اعتقاد دارم. برای سال ها در کیف پولم (به همراه سیاهه هایی از آمارهای تجارت و اقتصاد ) قطعه کاغذی که به خوبی تا شده و با حروف چینی روی آن نوشته شده را حمل کرده ام. هر یک از حروف به سن و مرحه ای از زندگی اشاره دارد. در 30 سالگی در اوج شکوفایی زندگی هستید. در 50 سالگی، گفته می شود به سرنوشت خود واقفید. در 60 سالگی صاحب خردمندی «گوشی شنوا» هستید.
وضعیت آخر، مرحله مربوط به من است. مستلزم چیزی بیش از شنیدن محض است، هر چند که ممکن است شنیدن مهم باشد. شاید بهترین شکل توصیف آن بصیرت و قوه تشخیص باشد. در نظر داشتن یک شخص یا شرایط اطراف، بدی به همراه خوبی و توانایی ایجاد رابطه دوستانه و ارتباط کاری موثر با وجود عدم توافق های هر اندازه شدید. این، یقین دارم، صفت بارز دوره دبیر کلی ام خواهد بود. من به التزام، گفت و گو پیش از برخورد اعتقاد دارم. گاه این دیپلماسی علنی خواهد بود؛ در مواقعی دیگر در پشت صحنه رخ خواهد داد، زیرا این محلی است که معمولاً در آن توان بالقوه برای توفیق در بیشترین حد است.
من روی کلمه بالقوه تاکید می کنم. توفیق به ندرت از پیش تعیین شده است. آنچه مهم است این است که تلاش کنیم، همان گونه که در مورد دارفور در بین اولویت های نخستم مشغول آن هستم. من به شدت از سوی واشنگتن و دیگر شرکا در تنگنا قرار گرفته ام تا وقت بیشتری برای مذاکره با عمر البشیر، رییس جمهور سودان صرف کنم که یک نیروی حافظ صلح بین الملل به سرپرستی اتحادیه آفریقا به کار گرفته شود. تاکنون، این اقدام تنها بازده محدودی در مسیر پیروزی داشته است به این معنی که دولت خارطوم موافقت کرده 3 هزار و 500 پرسنل سازمان ملل را بپذیرد که رقم بسیار کمتری نسبت به 20 هزار نیروی مورد نیاز است. من مطمئن خواهم بود که دیپلماسی مشخص هنوز می تواند نتایج رضایت بخشی به بار آورد. با این حال تا هنگامی که بی گناهان می میرند، روشن است که زمان بی پایان نیست.
پا چنین روحیه ای، چهار بار از خاورمیانه در چند ماه گذشته بازدید کرده ام، مشتمل بر ملاقات هایی چند و مذاکرات تلفنی اخیر با بشار الاسد، رییس جمهور سوریه در دمشق. در اینجا نیز هدف من ایجاد ارتباط است، ارتباطی که ممکن است به متعادل کردن رویدادها در لبنان و در نهایت بازگشت سوریه به گونه ای کامل تر به جامعه بین المللی کمک کند. دیپلماسی آرام آنچنان که من می گویم، همیشه کارساز نیست. اما می تواند حتی در متشنج ترین موقعیت ها، همان گونه که چندی قبل در راه حل پشت صحنه بحران گروگان های بریتانیایی با ایران شاهد آن بودیم، کارساز باشد.
هفته آینده، کشورهای صنعتی گروه 8 در آلمان بین سایر موضوعات، درباره تغییرات آب و هوایی به بحث خواهند پرداخت – موردی که من کاملاً از آن استقبال خواهم کرد. ما اغلب از گرم شدن کره زمین به عنوان موضوعی فنی بحث می کنیم. از تجارت کربن، جلوگیری از انتشار گازهای گلخانه ای در سطح جهان، فن آوری های جدید از اتومبیل های با سوخت با کارآمدی بیشتر گرفته تا انرژی خورشیدی صحبت می کنیم. نیاز به گفتن نیست که همگی حائز اهمیت هستند.
درعین حال، موضوع تغییرات آب و هوایی که من مایلم بر آن تاکید ورزم، موضوعی بلافصل انسانی است. نابرابری ذاتی این پدیده را در بر می گیرد. با اینکه گرم شدن جهانی بر همگی ما تاثیر دارد، بر تمامی ما به گونه ای متفاوت اثر گذار است. ملت های ثروتمند منابع و دانش چگونه سازگار کردن خود را دارا هستند. ممکن است دهکده های اسکی سوییس روزی برف خود را از دست بدهند اما دره های آن، همان گونه که کی از همکاران در بازگشت از تعطیلات اخیر خود به آلپ می گوید – می توانند به خوبی به «توسکانی جدید» پر از تاکستان تبدیل شود. تخفیف های تجاری برای آفریقا که از هم اکنون گرفتار بیابان زایی شده است، یا جزیره نشینان اندونزی که ترس این دارند زیر امواج غرق شوند، مواردی بسیار خطرناک ترند.
اگر موضوعی وحدت بر انگیز در کار من وجود داشته باشد، اگر مایلید آن را یک پندار بنامید، آن این بعد انسانی است یعنی والاترین ارزش التزام و رجای واثق داشتن تنها در روشن بینی در روابط دیپلماتیک، به همراهی نگرانی درباره اینکه چگونه سیاست های جهانی یعنی سیاست های ما بر افراد و زندگی های روز مره تاثیر می گذارند. ما ممکن است هر روز صبح در روزنامه هایمان درباره فجایع انسانی بخوانیم. اما چند وقت یکبار واقعا صدای چنین افرادی را می شنویم، یا با تمام توان و نیت به کمکشان می شتابیم؟ اینجاست متعهد می شوم که چنین کنم.
بان، وزیر امور خارجه سابق جمهوری کره در دسامبر گذشته به عنوان هشتمین دبیر کل سازمان ملل سوگند یاد کرد.

منبع